ज्ञान प्रबॊधिनी प्रशाला

 मराठी मुलगी -वाणी कोयाळीकर, इ.६वी मुली एक होती मराठी मुलगी, विलक्षण होती तिची बुद्धी. करीत होती सतत गडबड, घरात चालत असे अखंड बडबड. वय वर्ष झाले दोन, शाळेच्या शोधासाठी सुरु झाले फोन. गल्ली बोळात सर्वत्र भरपूर शाळा, इंग्रजी भाषिक माध्यमाचा भरला होता मेळा. एक शाळा निवडण्यात आली, कारण घराच्या जवळ ती मिळाली. मराठी मुलगी झाली शाळेसाठी आतूर, मनात तिच्या विचारांचे काहूर. नवीन दप्तर नवीन गणवेश, तिला काय माहीत, मराठी होणार होते नामशेष. शाळेचा पहिला दिवस उजाडला, 'डोंट टऑक इन मराठी' चा हल्ला सुरु झाला. शाळेत असे 'हॉर्स रायडिंग' व 'स्विमिंगपूल',  मातृभाषेला मात्र दिली होती हूल. दिवस जात होते झटपट, काहीतरी मात्र निसटून जात होते पटपट. मराठी मुलीला शाळेत लागली तहान, इंग्रजी शब्द शोधता शोधता तहान झाली लहान. काय करणार बिचारी बसली शांत गुमान, इंग्रजी माध्यमाचा महिमाच होता तसा महान. मराठी मुलगी विसरून गेली शी-शू तहान भूक, तिच्या अखंड बडबडीला इंग्रजी माध्यमानी लावले हुक. होत्या तिच्याकडे भावना खूप, परंतू माध्यम मात्र होते चूक. अबोल झाली गोजिरवाणी, आई वडिलांना उलगडली त...

    LIFE   Life is fair for everyone,thinks god. But is it? I ask my lord.   There are times of happiness,love and care, It looks like life really is fair. But no,wait.Don’t start to frown, You are no king and you have no crown.   This is life,full of ups and downs, There are jokers and also clowns. There’s a time you’re thankful for what you have, Whereas times when you regret being who you are.   Discrimination,de socialisation and deforestation, 3 things that make the world lack in creation. Your race,your face and your caste,does it matter? Oh,no! It shouldn’t.This has to be the past.   Now come,get together,know each other well, Let’s unite,not to fight,this isn’t hell. Life is a lot easier than what you think it is, Give it a try,fall for it,know how it works,here it is.   Your choices make you and you make your life, It can’t be fair or unfair,unless you think and try. All luxuries of l...

                                                                     Drawing and Painting  by   Anahita Joshi 7th girls

                                                                              Drawing and Painting by Aastha Bagadi 7th girls

                                                                                                                                                         Drawing and Painting  by   Anahita Joshi 7th girls

                                                                                   Drawing and Painting by Aastha Bagadi 7th girls

वालचंद डायरीज् – भाग २१ वालचंद सोडताना गेले सलग २० दिवस (मध्ये दोन दिवस सुट्टी सोडून) वालचंद कॉलेज मधले माझे अनुभव लिहितो आहे. लिहिण्यासारखे अजून बरेच आहे. पण मी काही लेखक नव्हे. तेंव्हा वाचकांना कंटाळा येण्यापूर्वी थांबलेलं चांगलं. नाही का ? खरंतर स्वतःसाठी म्हणून लिहायला सुरुवात केली होती.   माझे वालचंदमधले अनुभव मी सगळ्यांसाठी शब्दबद्ध करावेत म्हणून पाठपुरावा करणारी विद्यार्थिनी मैत्रीण वैष्णवी आणि हे लेखन   ब्लॉग रूपात पब्लिश करायचं ठरवल्यावर blog चे होमपेज वगैरे तयार करायला मदत करणारी ऋतुजा आणि   सुरुवातीचे काही भाग बारकाईने वाचून त्यात   सुधारणा सुचवणारा एक विद्यार्थी मित्र आदित्य सर्वांनाच मनापासून धन्यवाद...मी सुचेल तसं लिहित जायचो , त्यामुळे लेखाचा आशय मला किंवा काँलेज संबंधित कुणी वाचला तर समजेल असा असायचा .पण बाहेरच्या कुणी हे लेख वाचले तर संदर्भ लागतील असे नव्हते. शिवाय अनेकदा माझं लेखन complecated व्हायचं. संयुक्त वाक्यं व्हायची.   मग प्रत्येक भाग बारकाईने वाचून त्यात सुटसुटीतपणा , सोपेपणा आणण्याचं आणि वाक्यरचना , शुद्धलेखनाच्या चुका दुरुस्...

                                                                         परिस्थिती                                                 रस्त्यावरती दिसली मला एक गजरेवाली पोर                                                     शाळा तिची बुडते आहे याचा मनी घोर                                                 म्हणत होती ती," ताई एक गजरा घेना"                             ...

                                                                                                           सई देसाई,इ. ६ वी

वालचंद डायरीज् – भाग २० Baja –पुनःश्च हरी ओम् २०१५ मध्ये efficycle दोन वर्षाच्या खंडानंतर सुरू झालं. Baja मध्ये भाग घेऊन चार वर्षे उलटून गेली होती. Main Baja (MBaja) बरोबरच electric Baja (EBaja) चालू झालेलं होतं. आता नव्याने स्पर्धेत सहभागी होणे अवघड झालं होतं कारण या चार वर्षात स्पर्धा खूप कठीण झालेली होती. आपले विद्यार्थी त्यात सहभागी होत नाहीत याचं वाईट वाटायचं. २०१२ च्या स्पर्धेवेळी अगदी first year ला असणारे विद्यार्थी पण आता बाहेर पडलेले होते. म्हणजे निखारा पूर्णपणे विझला होता. नुसती फुंकर पुरणार नव्हती. कुणीतरी आतून पेटायला होतं. मार्च २०१६ मध्ये third year मधल्या चार मुली भेटायला आल्या. “ सर , आम्हाला Baja करायचंय. ” मला काय बोलावं कळेना, “ करायचं म्हणजे ? ते काय गॅदरींगमध्ये डान्स करण्यासारखं आहे का ?” असे शब्द मी फक्त ओठावर येऊ दिले नाहीत. या चौघी डिप्लोमा करून डिग्रीला आलेल्या होत्या आणि तोपर्यंत वर्गात त्यांची उपस्थिती कधी फारशी जाणवली नव्हती. मी मग जास्त उत्साह न दाखवता “ बघू ” एवढंच उत्तर दिलं. दुसर्‍या दिवशी त्याच वर्गातल्या अजून दोन मुली   आल्या. “Baja करायचंय...

                                                                                               सई देसाई,इ. ६ वी

वालचंद डायरीज् – भाग १९ E fficycle ची नव्याने सुरुवात       विभागामधील बदललेलं वातावरण , अशा स्पर्धांमध्ये सहभागी होऊन मुलांनी वेळ वाया घालवू नये अशा मताचे शिक्षक , त्यामुळे मुलांमध्ये पसरलेला निरुत्साह आणि अंतिम वर्षात विद्यार्थ्यांचा प्लेसमेंट आणि पदव्युत्तर अभ्यासक्रमाच्या प्रवेश परीक्षा यांच्याकडे वाढलेला ओढा   अशा सगळ्या कारणांमुळे Baja आणि efficycle मध्ये सहभागी व्हायची परंपरा २०१४ -१५ या वर्षात खंडीत झाली. पण निखारा पूर्णपणे विझलेला नव्हता. थोडी धुगधुगी शिल्लक होती. सुरुवातीपासूनच आधीच्या टीमने पुढची टीम तयार करायची , त्यासाठी जुनियरना प्रेरित करायचं , त्यांची निवड करायची अशी पद्धत पडलेली होती. टीमने मिळवलेले बक्षीस पुढची टीम तयार होण्यासाठी जास्त उपयोगी पडायचे. मार्च-एप्रिल २०१५ मध्ये कोणीतरी या धुगधुगी शिल्लक असलेल्या निखाऱ्यावर फुंकर घातली , नेमकी कुणी हे   माहिती नाही पण माझेच कोणीतरी सहकारी शिक्षक असावेत. त्यावेळी second year पूर्ण करून third year मध्ये जाणाऱ्या वर्गात मग थोडा उत्साह आला. अंतिम वर्षातले कोणी फारसे उत्सुक नव्हते. त्य...